W społeczeństwie często spotykamy się z sformułowaniem grupa inwalidzka. Przed 1997 rokiem to Komisje ds. Inwalidztwa zatrudnienia wydawały orzeczenia o całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy. Po wejściu ustawy w życie Ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych zaczęto orzekać o stopniu niepełnosprawności. Stąd to często padające w społeczeństwie sformułowanie o to, kto ma jaką grupę inwalidzką. Dzisiaj organami uprawnionymi do wydawania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności są lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) lub Powiatowe Zespoły Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności. W przypadku ubiegania się o orzeczenie o niepełnosprawności dokumenty składamy do właściwego Nam Powiatowego Zespołu Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności.

Są trzy stopnie niepełnosprawności. Im wyższy stopień, tym więcej z tego tytułu przysługuje uprawnień i zniżek.

Znaczny stopień niepełnosprawności (w ZUS całkowita niezdolność do pracy i niezdolność do samodzielnej egzystencji – dawna I grupa inwalidzka). Niezdolność do samodzielnej egzystencji oznacza naruszenie sprawności organizmu w stopniu uniemożliwiającym zaspokajanie bez pomocy innych osób podstawowych potrzeb życiowych, za które uważa się przede wszystkim samoobsługę, poruszanie się i komunikację. Do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób.

Umiarkowany stopień (w ZUS całkowita niezdolność do pracy – dawna II grupa inwalidzka).
Do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych. Na wydanym orzeczeniu  zamiast Zakładu Pracy Chronionej, jako docelowego miejsca odpowiedniego zatrudnienia pojawić się zapis o „stanowisko pracy oprzyrządowane i przystosowane odpowiednio do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności”. Jest to niezwykle ważny zapis dla osób, które mając ukończone 18 lat chcą starać się o zatrudnienie w instytucjach sektora publicznego.

Lekki stopień (w ZUS częściowa niezdolność do pracy oraz celowość przekwalifikowania – dawna III grupa inwalidzka). Do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę o naruszonej sprawności organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną, lub mająca ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować za pomocą wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne. Stopień ten daje najmniej uprawnień i ulg.

Gdybyście mieli Państwo jakiekolwiek pytania po lekturze tego artykułu zapraszamy do kontaktu emailowego (kontakt@rodzicniepeka.pl).
Proszę pamiętać, że nie ma złych pytań.

(Źródło: Ustawa z dn. 27.08.1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych)